Pesnik i prevodilac Aleksandar Šaranac je motor Književne grupe kragujevačke, čiji najvažniji projekat, pod nazivom “Most”, uskoro treba da doživi treće izdanje. “Most” je dvojezična publikacija u kojoj se pojavljuje po nekoliko mlađih pesnika - sa jedne strane “Mosta” su srpski, a sa druge pesnici nekog drugog jezika. Do sada su se pojavili srpsko-poljski i srpsko-makedonski “Most” poezije, a u završnoj fazi pripreme je srpsko-engleski.

I ranije sam sarađivao sa Šarancem i KGK-om, ovog puta sam napisao jedan sasvim kratak tekst, iz koga ću ovde preneti nekoliko pasusa.

Čini nam se da je jedna od važnijih ambicija skoro svakog savremenog srpskog pesnika koji drži do sebe – ambicija da se emancipuje od savremene srpske istorije. Koliko god da su se pesnici pre deceniju-dve trudili da svakim njihovim stihom odzvanjaju vekovi, koliko god da su želeli da svoju pesmu ugrade u tokove stvarnih ili umišljenih dijahronijskih kontinuiteta, toliko danas oni prema istoriji zauzimaju negativan, kritički, odbrambeni stav – ili nastoje da istoriju uopšte i ne uzimaju u obzir. Ako već ne poriču, ne odbacuju, ne kritikuju, oni žele da žive ovo, svoje vreme, svoje danas koje ne žele da ograniče nikakvim juče. Sutra je ionako neizvesno.

Četvoro pesnika koji čine srpsku stranu novog Mosta – Zvonka Gazivoda, Dehan Aleksić, Anđelina Petrović i Marija Rakić – ulaze u red istaknutijih mlađih srpskih pesnika, dobitnici su značajnih književnih nagrada i mogu se smatrati odličnim reprezentima opštijih poetičkih tokova, posebno poetičkih prioriteta generacije koja je na velika vrata književne scene ušla oko 2000. Njihovo pojavljivanje poklopilo se sa velikim promenama u spoljašnjim (socijalnim) uslovima života u Srbiji, računajući tu i uslove književnog života. Ti uslovi su sada slobodniji, ali i složeniji. Nestali su oni često brutalni, biološki i fiziološki oblici nasilja, trpljenog ili činjenog, ali su se oko vratova skoro neprimetno pojavili neki novi svileni gajtani. Knjigu pesama danas je u Srbiji lakše objaviti nego ikada ranije; u isti mah, knjige pesama više nikome nisu važne. Gase se stare izdavačke kuće čiji ugled i autoritet su nagrizle devedesete, niču novi izdavači kojima je samo do što brže zarade, nestaju sa scene ozbiljni književni časopisi, osnivaju se novi koji koketiraju sa površnošću sveta zabave, pesnici se sve više okreću praksi samizdata ili srodnim formama publikovanja, pojedini otkrivaju mogućnosti novih medija, na prvom mestu interneta…

Share This