“Poezija i poetika Jovana Hristića” – tako glasi podnaslov studije Dragana Hamovića objavljene u prestižnoj biblioteci “Tumačenje književnosti” beogradskog Zavoda za udžbenike. Hamović je jedan od najistaknutijih mlađih književnih kritičara, a pre ove studije, za koju je osnov predstavljala njegova magistarska teza, objavio je četiri knjige kritika i eseja, i isto toliko pesničkih knjiga.

U “Letu i citatima” Hamović se bavi poetičkim načelima Jovana Hristića, jednog od najznačajnijih srpskih pesnika druge polovine dvadesetog veka, i jednog od najboljih esejista koje je uopšte dala srpska književnost.

Put Hristićeve stvaralačke, pesničke biografije nesumnjivo je bio u znaku drame, u dubinskom značenju reči. Nakon uvodnog, mladalačkog autokritičkog sukoba sa svojim pesničkim prvencem, sledila mu je drama autorske samoartikulacije, ne samo u formi stiha, nego i u proznome, kritičkom i esejističkom obliku. Druga linija “zapleta” odnosila se na matični književni prostor, gde je morao da uporno dokazuje legitimnost poetike neslične romantičarskom modelu, uvreženom u tadašnja (i svagdašnja) književna shvatanja u nas, kao i potrebu za reafirmacijom tradicije, potisnute i nepriznate, iz koje ta drukčija poetika izvire.

Hamovićeva knjiga je bogata tačnim uvidima i ocenama kao što je upravo navedena. Ozbiljan naučni pristup “Leta i citata” oplemenjen je pitkim esejističkim stilom. Takve knjige su nam potrebne.