Vrlo zanimljivi letnji broj “Beogradskog književnog časopisa” započinje novim pesmama Novice Tadića, objavljenim pod naslovom “Crna šala”. U ovom broju su objavljene i pesme Dragana Jovanovića Danilova, Aleksandra Lukića, Selimira Radulovića, Nikole Živanovića i Uroša Kotlajića.

Prevedenu poeziju zastupaju Čarls Simić (njegove pesme je preveo Milan Đorđević) i Debora Fogel (u prevodu Biserke Rajčić). Preveden je i kratki ogled Čarlsa Simića “Nevolje s poezijom”, u kojem nalazimo i sledeće rečenice:

Meni danas izgleda da je samo karneval stilova onaj stil koji je pogodan da otkrije poetsku bezobzirnost. Ukratko, poezija koja ima ono osećanje kablovske televizije sa više od tri stotine kanala, sa činjenicama čudnijim od fikcije, sa lažnim čudima i praznovericama u tabloidima iz supermarketa. Pesma koja je kao da vidiš Elvisa Prislija na Marsu, kao žena sa tri sise, kao slika psa koji jede Šekspirov najbolji komad, kao vesti da je pakao pretrpan, da su najcrnji grešnici sada smešteni na nebu.

Možda najintrigantniji prilog u “Beogradskom književnom časopisu” je odlomak iz knjige Grejema Roba o Arturu Rembou. Poglavlje pod naslovom “Savršeno malo čudovište” bavi se Remboovim pesničkim počecima.

Poezija je zastupljena i u rubrici kritike – Marjan Čakarević piše o knjizi Vojislava Karanovića “Naše nebo”, a Dobrivoje Stanojević o knjizi “Pesme, izabrane i nove” Petra Cvetkovića.